Vandaag enkele vreemde koppen gelezen op de site van deMorgen.
-Chinees gooit zes kinderen uit raam: één dode.
-Vaticaan onderzoekt stellingen van Peter Phan.
En dan nog een hele hoop gezever in opmerkingen over de berichtgeving rond Leterme. Er zijn mensen die vinden dat deMorgen te… links reageert. Waar gaat de wereld heen?
Gisteren even iets gaan drinken. Vanochtend naar werk gereden met mijn trouwe gezellen sinds gisteravond, alcoholbek en dafalgannood. Komt er nog bij dat het casual friday is en the big cief tegenover me zit te niksen met een lelijke outfit van Tommy Hilfiger. Hemeltje, verdient dan minimum drieduizend netto per maand om vervolgens met een te korte broek en een lelijk hemd-onder-trui naar zijn job te trekken. Dan heeft hij ook nog een fantastische krantenpagina op de kast staan waarop hij staat afgebeeld met als kop ”30- en 40-jarigen maken het snelst vooruitgang in carriere”. Lachwekkend, zoiets plaatsen als je managing director van een KMO met 100 personeelsleden bent. Incompetente en arrogante blaas.
Waarom deze commentaar? Einde contract in zicht en lang genoeg ingehouden moeten lachen/zuchten/relativeren/ergeren. Trouwens nog een reden tot huilen: het plaatsen van een order van naamkaartjes. Wij hebben altijd “purchase” onder de naam geplaatst, kwestie van het eenvoudig te houden. Een nieuweling gaat meteen voor ”sales&communication specialist”. Net van school, nog twee weken vakantiejob gedaan in een fabriekje, enkele weken inloopperiode en meteen een hoop gezeik onder je naam eisen. Bravo! Handjeklap!
Nog eentje om het af te leren. Een snel gesprek tussen vier personen over een aankoop is niet langer een vluchtige ontmoeting zonder meer. Nee, tegenwoordig is het een internal discussion meeting waarbij er een aantal meeting tasks verdeeld worden. Dwaze koe haar opdracht: “chairs en desk”, mijn coole job tijdens het gesprek: “time keeper”. Uur en dag van vergaderen: maandagochtend van negen tot kwart over negen. Einde van het mailtje: ”Bevestiging of weigering met motivatie gewenst”.
Mens erger je niet.
Ik las daarstraks op een andere blog een interessante gedachte over gebrek aan tijd en de excuses die steeds gebruikt worden waarom er zo weinig wordt gelezen. Wel, bij deze hervat ik mijn gemiddelde van een boek per week i.p.v. een boek per maand.
Literatuur die de volgende zes weken genuttigd wordt:
-Het leven een gebruiksaanwijzing, Pérec (tweede lezing)
-Platform, Houellebecq (tweede lezing)
-Tirza, Grünberg (nieuw)
- Alleman, Philip Roth (ligt al even te wachten)
Inderdaad, maar vier boeken voor zes weken, maar ik ken mezelf, ik ken de boeken, dus zes weken worden al mooi. Krap.
Niet meteen vanop mijn favoriete site, maar deze is werkelijk goed. Hoe een Iphone kraken en er via het proximusnetwerk mee telefoneren?
Volgende week vindt de alomgekende week van de jongeren plaats, een initiatief om jongeren naar de betere restaurants te lokken zonder ze arm naar huis te sturen. Toen ik nog studeerde vond ik zo’n ‘goedkope’ culinaire topuitstap fantastisch, nu ik werk zelfs nog beter: voor €50 per persoon gegeten en gedronken in een topzaak, zalig toch? Enige Nadeel: vele zaken zijn reeds volzet en een hele resem andere zaken weigeren een aangepast vegetarisch menu te voorzien. Nochtans is de moeilijkste gastronomische benadering die waarin geen diertjes ge- en verbruikt worden. Topkoks, toon jullie kunde en geef me een alternatief!
Lijst van deelnemende restaurants.
Frank Fol alias de groentekok.
Zonet even genoten van een -wederom- korte pauze. Bij het bekijken van een aantal discussiefora het meest verstandige debat gevonden over de betoging met VB-ers. Dolle pret.
Maandagochtend is mijn zus in Zaventem geland na een lange periode van werken in Burundi. Ze was aan’t klagen over het weer. Niet zozeer over de temperatuur, hoewel die ook aan de lage kant is, wel over het aantal uren zon. Hemeltje, wat ga ik blij zijn als ik zelf naar daar kan trekken.
Modelautofabrikant Herpa kreeg het idee om de symbolische auto van de ex-DDR opnieuw uit te brengen door het succes van zijn schaalmodel van de oude Trabant. “Daarvan verkopen we elk jaar 100.000 stuks in heel Duitsland”, zei een woordvoerder van het bedrijf woensdag.
Tijdens het salon van Frankfurt kunnen bezoekers hun mening geven over het nieuwe model. Als het model aanslaat, zou de wagen opnieuw op de weg te zien kunnen zijn. Wel moet er nog een constructeur gevonden worden om de wagen op ware grootte te bouwen. Herpa zou daarover met verschillende producenten gesprekken voeren.
Morgenavond toch eens een kijkje gaan nemen. Iemand deze al gezien? Overal goed ontvangen, al wil dat niet altijd veel zeggen- heikneukende critici zitten er wel vaker naast, niet, Yves Leterme?
http://www.cinebel.be/nl/film/media/1000277-Jindabyne/trailer-high.htm
Gisteravond na een dag werken thuisgekomen, verse pasta gegeten, krant bekeken en gaan trainen. Ik heb altijd gedacht dat een job van negen tot vijf niets voor mij was, dat ik me niet zou beperken tot eetpatronen, dat er meer in mijn leven was dan voetbal en bier.
Rond kwart over acht naar het werk gereden, om halfnegen ingecheckt, PC opengeslagen. De navel van het fruitsapbrikje doorprikt, gedronken en vervolgens mijn halve liter water ontdopt. Post geopend, bekeken en verwerkt. Gezucht. Rondgewandeld. Aankoopformulieren bekeken. Vol ongeloof naar buiten gekeken en gezucht. Gelachen met een collega die de uitspraak van een klant niet vatten kon. Nochtans is “le caoutchouc d’Argenteuil” één van de leukste namen die we uitspreken mogen. Tenzij je een welwillige en lustige aanrander van de taal der liefde bent en het houdt bij Kawoetsjoek. Ik dacht eerst aan een plaatselijke indianenstam, maar daar leveren we geen producten.
‘s Middags genoten van petrella tussen het brood, yoghurtje lepelend naar binnen gewerkt en gedronken. Tot twintig voor vijf zitten zuchten.
Thuisgekomen, verse pasta in water gelegd en gekeken hoe ze telkens omhoog gestuwd werden. Saus op basis van rodepeperpigment en pecorino door de penne bewogen. Gegeten en de Morgen bekeken.
Gaan trainen. Zware benen, pijnlijke rug en nek, zwak.
Enkele jaren geleden zaten een goeie vriend en ik nog te lachen met een tekst van een oude liefde, As Friends Rust. “And the football season is the only reason you stay alive…” Uiteraard anders bedoeld, maar niets zo leuk als verkeerde conclusies en allusies bij kunst.
God, wat een gezucht.
