Dronken.

Gisteren even iets gaan drinken. Vanochtend naar werk gereden met mijn trouwe gezellen sinds gisteravond, alcoholbek en dafalgannood. Komt er nog bij dat het casual friday is en the big cief tegenover me zit te niksen met een lelijke outfit van Tommy Hilfiger. Hemeltje, verdient dan minimum drieduizend netto per maand om vervolgens met een te korte broek en een lelijk hemd-onder-trui naar zijn job te trekken. Dan heeft hij ook nog een fantastische krantenpagina op de kast staan waarop hij staat afgebeeld met als kop ”30- en 40-jarigen maken het snelst vooruitgang in carriere”. Lachwekkend, zoiets plaatsen als je managing director van een KMO met 100 personeelsleden bent. Incompetente en arrogante blaas.

Waarom deze commentaar? Einde contract in zicht en lang genoeg ingehouden moeten lachen/zuchten/relativeren/ergeren. Trouwens nog een reden tot huilen: het plaatsen van een order van naamkaartjes. Wij hebben altijd “purchase” onder de naam geplaatst, kwestie van het eenvoudig te houden. Een nieuweling gaat meteen voor ”sales&communication specialist”. Net van school, nog twee weken vakantiejob gedaan in een fabriekje, enkele weken inloopperiode en meteen een hoop gezeik onder je naam eisen. Bravo! Handjeklap!

Nog eentje om het af te leren. Een snel gesprek tussen vier personen over een aankoop is niet langer een vluchtige ontmoeting zonder meer. Nee, tegenwoordig is het een internal discussion meeting waarbij er een aantal meeting tasks verdeeld worden. Dwaze koe haar opdracht: “chairs en desk”, mijn coole job tijdens het gesprek: “time keeper”. Uur en dag van vergaderen: maandagochtend van negen tot kwart over negen. Einde van het mailtje: ”Bevestiging of weigering met motivatie gewenst”. 

Mens erger je niet.