festival van de filosofie.

Over mooie initiatieven gesproken.

Dus heb ik eindelijk nog eens een leerrijk weekend op komst. Vaarwel, Sodom&Gomorrah-weekends, welkom geestesverruimende uurtjes. Zonder geestesverruimende middelen.

Wisselvalligheid.

Waar een belangrijk figuur uit mijn leven vaak over klaagt zijn mijn hoogtes en laagtes. Ze wisselen elkaar af tegen een waanzinnig tempo.

Nu ben ik tevreden, ondanks een ochtend vol gezucht en gepuf. Waar ik trouwens enkele internationale titels in behaald heb. Na een leeg begin van de dag met vele vragen kreeg ik zonet telefoon. Er is me een vast contract aangeboden om met sociale gevallen te werken. Eureka. Dus kan ik in november aan de slag.

Mijn problemen van gisteren zijn mijlenver weg. Lang leve het vertrouwen – en mijn uitstekende examen en dito gesprek, zo werd me via telefoon verteld. Trots is er nog niet, blijdschap en opluchting zijn betere termen.

L., ontzettend bedankt.

thuis.

Na drie weken buitenland terug in de marginale driehoek beland. Jammer om terug in de realiteit te belanden, zeker met een aantal pijnlijke ontdekkingen, zowel door mij als over mij. Het leven zou eenvoudig kunnen zijn, vreemd dat haast iedereen zich in bochten wringt. Twintig dagen lijken mijlenver weg als ik denk aan alle ellende die volgende dagen komen gaat. Anderzijds lijkt de enige oplossing opnieuw te vertrekken, althans de oplossing op korte termijn.

Pain is temporary, pride is forever. Alleen… ik ben een angsthaas, iemand die nooit denkt aan eer maar aan het beperken van pijn.